سلام ..خوبید؟ اوضاع بر طبق مراد هست؟ عید به همتون خوش گذشت؟ این عید چند کیلو اضافه وزن به دنبال داشت؟ مسافرت چی ؟ رفتید؟ ای بابا یکی نیس بگه تو مفتشی؟فضولی؟ دکمل میمیانی؟(این که نیست چون دکمل میمیان امیرشاید من منشیش بودما خودم خبر ندارم)___امیر اومدی اینجا حتما اگاهمون کن البته من پتم با اون مت بیچاره اشتباه نگیریا؟

خوب خدا رو شکر....بگذریم اومدیم خاطرات البته ادامه ی خاطرات شیطونیامون توی ر اه مدرسه رو بگیم این بار به صورت رمان نه شعر

تو داستان (پست)قبلی از زنگ زدن در خونه ها...گذاشتن علامت پاک روی لباس بچه ها...نوشتن اسم پسرا با زیداشون روی دیوار....و و و و

حالا ادامه ی این و و و ها این جاست که:

ما ساعت یک که از مدرسه تحطیل میشدیم تا خونه دنبال سوژه میگشتیم خدا رو شکر همیشه هم سوژه داشتیم مثل این بار که یه پیر زنی که خونش روبروی مدرسه بود عمرشا داده بود به شما (احتمالا به خاطر ماها دار فانی رو وداع گفته بود از بس اذیت میکردیم) خوب کجا بودم؟ اهان ...در خونش پرچم سیاه زده بودن و تسیلت..ما هم شیطونیم گل کردا رفتیم یکم پسری رو که در خونه پیش حجله وا ساده بود رو یه کوچولو اذیت کنیم قصدمون خیر بود اخه میخواستیم دلشا شاد کنیم...اول پرسیدیم که طرف چرا این بنده خدا مرد؟ گفتیم نکنه چیزی رو فوت کرد که مرد؟ اون چیز چیز خیلی داغی بود که با فوت کردنش اتیشی شد و مرد؟ کلی چرت و پرت بیچاره پسره مات و مبهوت نگامون میکرد جالب اینجا بود که نمیزاشتیم جواب بده کلی سوال میپرسیدیم ولی از بس سوالا مسخره بود بدون ج واب میموند بعد دوستم ساناز بهش گفت ما بیایم داخل خونه بهمون میوه و شیرینی بعدشم غذا میدید یا نه؟ که پسرا تازه فهمید موضوع چیه؟ زد زیر خنده دادش بالا شاید پایین....خلاصه بعد از کلی برو بیا مسخره بازی ما رفتیم از اون وقت هر اگهی فوت میدیدیم سر اگهی کلی خنگول بازی در میوردیم که هرکی رد میشد به پت و مت بودنمون که هیچ به شیرین عقلیمون هم غصه میخورد از این اعلامیه ها که بگذریم گوچه رو که میگرفتیم تا تهش میرفتیم میرسیدیم به خونه ای که توی نبش کوچه بود صبح که ما از این کوچه میومدیم یه اقا پسری بالای پشن بام بود ضهرم که میودیم بازم اونجا بود و چون خونه ی محبوب دوست توی همون گوچه بود میگفتیم این منتظر تو وایساده و کلی تو رو میخواد جالب اینحا بود که هر وقت یکی رد میشد سرشا دولا میکردا قوقولی قوقولش راه میوفتاد...فهمیدید این آقا پسر کیه دیگه؟ اره قربون اون چشات بره مادرت همون اقا خروسه بود دنبال مرغش میگشت به این خاطر موتورو ماشین ادم و حیوون واسش فرقی نمیکرد..با محبوب که خداحافظی میکردیم میرفتیم جلوتر یه لبنیاتی بود از ساندیس میخریدیم بعد وقتی که میخوردیم با همون نی ها بادش میکردیم و میزاشتیم پشت در خون ها هر دفعه توی یک کوچه پشت در یک خونه...جاتون خالی خیلی حال میداد بعضی وقتا هم بادشون میکردیم زنگ یه خونه مثل خونه ی همون سعید کوچولوهه رو میزدیم بعد سانیسارو که هوا داخلشون بود رو با پا میترکوندیم یه صدای نا به هنجاری میداد بعد زودی فرار میکردیم میرفتیم در خونه ی مینا(مت خودمون)بعد سری مینا دادشش رو (محمد امین) رو میورد مشغول بازی با هاش میشدیم که کسی تفهمه ما بودیم یا اگه به اون کارنمی رسیدیم من و مت بودوبودو از یه طرف ساناز و سمیرا و فرشته هم از یه طرف دیگه اصلا یادمون میرفت خداحافظی نکردیم کلی حال میکردیم با این کارامون (البته ما میدونیما شهر ما خانه ما و میدونیم مردم آزاری بسیار بسیار کار ناپسندیه ولی خوب عقلمون کا نمیکرد بچه بو دیم و دنبال شیطنت خدا رحم کرده که پسر نیستیم نه؟

دست گلمون مرسی با این کارای بدمون ...نظر بدیدا...

به نام او که هر چه داریم از اوست...

سلام سلام صد تا سلام هزار و سیصد تا سلام

نزدیک عیده دم دمای عیده یعنی ....یاد روزای قبل عید سال 86 افتادم..اون روزا سوم ترافیک که نه گرافیک افتادم ...تا یادم نرفته من پتم که دارم خاطره نویسی میکنم ...این مت خبری ازش نیست فکر کنم داره واسه کارشناسی میترکونه

منم که شدم مهندس ای تی...بزارید خاطره رو بتعریفم....اِوآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآ چه خبزتونه هول نکنید به همتون میرسه ...گئشا رو تیز کنید تا بگم اخه امکاناتمون کمه با قیف بلندگو ساخیدیم که خودمونم صدامونا نمیشنویم

بریم سر اصل مطلب

سام علیک........... چرا تیریپ لاتو لوتی شد؟ خوب بگذریم احوال شما مارو نمیبینید خوشتون هست؟راستش اومدم یه چیزه با حال بگم براتون نه مربوطه به من که پت عزیز دل همتونم نه مت که توی این وبلاگ مهمونه ...این مربوط میشه به اون یکی مینا که ما بهش میگیم بچه گربه ...دیروز اس ام اس که نه به قول این فارسی چیزا که نمیودنم چی میگن بهشون پیامک زد و گفت که منم اومدم بزارم توی وبلاگ البته فحشم داد که نزاریا اگه دستم بهت برسه پوست از سرت میکنم اخه من ابرو دارم از این شره وره ها....از اونجایی که ننه قمری کارت ایرانسل میفروشه ا ز لبنیاتیه تا اون کلید سازه مینا رفته بود توی یکی از این مغازه ها که مثلا اسمش کامپوتری بود کارت بخره ...اقا این مینا از بس داره میترکونه واسه کون و کور(کنکور)چشماش اصلا کوچیک شده ....یه 2000 تومانی میزاره روی میز طرف تا براش یه کارت شارژ بیاره ....بعد یه دفعه پسره به مینای قصه ما میگه کی زنگ بزنم؟ مینا تعجب میکنه میگه این که تا امروز اصلا سرشو بلند نمیکرد الان چی داره میگه یکم د ور و برش رو نگاه کرد دید کسی نیست باز پسره حرفش رو تکرار میکنه : کی زنگ بزنم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

مینا میگه:بعـــــــــــــــــــــــــــــــــــله؟ پسره نگاه به پول میکنه مینا هم با چشم اون رو تعقیب میکنه میرسه به پول.....بعد میزنه زیر خنده و پسر رو عصبانی میکنه...فکر میکنید روی میز چی بود؟

کت؟ مورچه؟ لباس؟ کیک؟ رانی؟ مانی؟ نه بابا روی پولی که مینا داده بود درشت یه شماره موبایل بود و زیرش نوشته شده بود دوستت دارم محبوبه

پسره با عصبانیت به دوست اسکول ما میگه دارم بهت میگم کی بزنگم تو میخندی....مینا هم با خنده مغازه رو ترک میکنه

من که کولی بهش خندیدم باید یه فکری به حال خرابی فکر این داداشای بیجنبه کرد یا مینا رو برد چشم پزشکی یه چند تا چشم سالم واسش جور کرد

سلام بر تمام گلهایی که با قدوم مبارکشون مارو خوشحال میکنن...ما خاطراتمون رو چپ و راست مینویسیم ..یعنی چی؟ یعنی هر وقت از خاطرات این 3 سال مدرسه رفتن یادمون میاد مینویسیم.. البته فکر نکنیدا ما فقط 3 سال مدرسه رفتین ..نه ...اصلا.... خیر سر عمرما 11 تا 12 سال شایدم 13سال(علما اختلاف نظر دارند که مهد کودک و امادگی رو هم حساب کنند یا نه) مدرسه رفتیم البته برگشتیما..... حالا یا ساعت 1 یا ساعت 3 البته تو 2 سال هنرستان رسمونو کشیدند تا 4 مدرسه بودیم (تا3 مدرسه بعد تو دکون و مغازه ها الاف خرید کاغذ و مقوا)بعدم خسته و کوفته تا میرسیدیم خونه باید قلم و دفتر اماده میکردیم میرفتیم مثل بچه ها نقاشی میکشیدیم یا با دوربین هامون تو کوچه و بازار در جستجوی یک سوژه برای عکاسی ...که واسه رضای خدا یه سوژه هم پیدا نمیشد اگه هم میشد تا میومدیم لنزو بچرخونیم و زاویه بدیم طرف پریده بود....خوش به حال مت بود رشته ی حسابداری سال یک بار تا 3 کلاس داشتن(دروغ) بعدشم که هیچی وایییییییییییییییییییییییییییییییییی روزایی که 11 میومدن 1 میرفتن دلم میخواست بکشمشون ....اونا میرفتن ما باید با اقای مظفری عزیز(دبیر طراحی و تاریخ)سر و کله میزدیم....اووووووووووووووووووو اومدیم یه سلام کنیما.....چقدر که حاشیه رفتیم ....حالا که اومدیم تو مدرسه بزار از زنگ های ناهار بگیم براتون ......

از اونجایی که گفتم تا 3 مدرسه بودیم خوب زنگ های ناهار رو باشکوه برگزار میکردیم ....بچه ها یا از صبح ناهار میاوردن یا مثل مامان من و مت ساعت 1 غذا میرسید و گشنگان کربلاروسیر میکردن... راستی به بچه ها مدرسه ما دزد هم میگفتن که اونم براتون میگیم که چرا.....کجا بودیم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟....... اهان.....تا زنگ 1 به صدا در میومد بچه ها که نماز سرشون نمیشد از اول تا اخر همه مشکلات زندگی داشتن اون بچه بسیجیا پشت امام جماعت وا میستادن.....(فکر بد نکنید از مشکلاتا .... مثل از بیشمار مشکلات اراشت(ارایش)بچه ها بود..منحرف نشید خواهشن..)تمام بچه ها گروه گروه دایره مانند وسط حیاط مدرسه میشستن و غذا میخوردن گردی های ما یا کوچیک بود یا بزرگ بسته به تعداد دوستان ....هرکی وارد مدرسه ی ما میشد فکر میکرد وارد افغانستان شده وقتی این بچه کرفه ها رو میدید اخه این فکر سه حالت داشت :1. این طور وسط حیاط رو خاک ها چندلک زدیم(نشستیم)2.اکثر اوقات حمله ور بودیم روی یه ظرف غذا3.زمانی که غذا نداشتیم توی فقر کمبود پول ...پول میزاشتیم روی هم تا بشه چند تا کیک یا بیسکویت خرید .... در مواقع پول داری سمبوسه میخوردیم(این دیگه اخر پول داری بود) (من سیری که مامان مت اورد مدرسه و ما خوردیم ازش و دبیرای محترم رو اذیت کردیم فراموش نمیکنم )ولی جاتون خیلی خالی وقتی که وقت اضافه میوردیم رو سر و کول همدیگه میخوابیدیم ............... وای که چه حالی داشت....اینقدر وا میسادیم برای رفتن سر کلاس مقاومت میکردیم که ناظم با تیر و ترکش میومد بلندمون میکرد و 4 تا بدو بیرا میگفت بهمون.....راستی این پادگان........نه به اصطلاح مدرسه مال سال سوم بود سال دوم هنرستان که مدیر عوض شده بود ما از 8 تا 1 شاید دو ساعت تو مدرسه بودیم ....البته ما نه سال بالایی ها ....یا میرفتن مقوا بخرن یا به بهانه مقوا تو کافی نت بودن یا تو راه خرید ساندویچی و دور تا دور ما لوازم و تحریر.........جاتون خالی همش از دست ماها شکایت داشتن که سال بعد با تعویض مدیر شد پادگان)راستی یادم رفت بگم زمانی که واقعا فقیر بودیم و هیچی نداشتیم با تمام رشته های محترم هنرستان رفیق میشدیمو ناهار ای اونارو بالا میکشیدیم........

اینم خاطره از زنگ ناهار و تمام انحرافاتی که من تو تعریف کردن زدم

خوشتون اومد

سلام به تمامی دوستان گلم که مارو همراهی میکنن ... امروز میخوام براتون خاطره ی سوفیا لورن رو بگم ......... سوفیا کیه؟ خوب عزیز دل مادر یکم تحمل کن تا دل کوچیکت رو از نابودی نجات دهم............... (چه بی ربط)

اینم از سوفیا لورن ................ تا خاطره بغد...... نه بعد بای

چون گفتم میگم خوب پس میگم خاطره ی دیگه از اتوبوس رو.....

بازم طبق معمول داشتیم تشریف میبردیم خونه تو اتوبوس هم کلی پسر سوار بود البته کوچکتر بودند اون دسته از پسرا دوم یا نهایتا سوم دبیرستان (خاطره ی پسرای هم سن و سال هم میگم) ندا دوستم 2 تا ایستگاه جلوتر یعنی روبروی اموزش عالی سوار شد که قبلش پسرا سوار شده بودند تا این بنده خدای داستان ما اومد سوار بشه راننده کلاج رو یکباره رها کرد اون دور میله ی وسط اتوبوس یه چرخی زد و پخش کف اتوبوس شد... جلوی پسرای بیجنبه لنگاش رفت توی هوا .. پسرا کلی خندیدند و هی به هم میگفتن خاک بر سرت پس حس کمک یه هم نوعت چی شد ؟ چرا کمکش نکردی تا یه فیضی هم ببری ؟ (وایییییییی چقدر بیجنبه!!!) ما هم ته اتوبوس بودیم داشتیم هرهر بهش میخندیدیم . تا خودشو جمع کرد اومد نشست و زد زیر خنده انگار نه انگار که جلوی پسرا ضایع شده .... خلاصه تو اتوبوس بودیم که نزدیک ایستگاهی که ما باید پیاده میشدیم شدیم 2 تا ایستگاه قبل جاهامون رو بخشش کردیم به پیر پاچالا و وسط باس ایستاده بودیم پس تصمیم گرفتیم بلیط در بیاریم مهسا (پت خودمون)اومد بلیط در یباره که یکباره رو سرمینا (مت خودمون) خراب شدم تقصیر مهسا نبود راننده بد ترمز گرفت تا مهسااومد بلیط جدا کنه بلیط از 1/3 پاره شد ما هم باز چسب رو در اوردیم اینبار نه برای چسبوندن تکه های بلیط بلکه برای اینکه تکه کوچیک رو بچسبونیم به شیشه مینا چسب رو در اورد و اون تکه رو چسبوندیم به شیشه و روی یه کاغذ بزرگ زدیم هر کس تکه گمشده رو پیدا کرد بلیط مال اونه صاحب اول و اخرش و هیچ دینی بر گردن جمعیت ما ندارد و کلی امضا زدیم زیرش و کنار اون تکه بلیط چسبوندیم تمام مسافرا به ما میخندیدند به جز اون پیر زن ها که زیر لب واسمون نفرین میفرستادن (تازه چند تا زنا بهمون گفتم ما از این به بعد اگه دلمون گرفت میایم با اتوبوس این ساعت که بازم کارای شمارو ببینیم دلمون باز شه................. الکی الکی شدیم دلقک....) بلیط من رو هم زیر بلیط های دیگه قایم کردیم تا نفهمه نصفست اخه عادت داشتیم هر سری یکی رو مادر خر میکردیم(مادرخرج)به این صورت که اون فرد تمام بلیط ها رو میداد از طرف ما که یه روز یکی از راننده ها فکر کرد بلیط ها کمه که دوستم رفت بالا بلیط ها رو گرفت یکی یکی با اسم داد به راننده .. راننده کلی خندید به این عمل چون اکثرا سر این قضیه کارشون به دعوا و بد و بیراه گفتن میرسه..........راستی تا پیاده شدیم دیدیم تمام پسرا رفتن سر اطلاعیه ی ما.

بازم خاطره میگه به شرطی..............................که.................................نظر بدید........درضمن ما پسر باز نیستیم کمی شیطون هستیم و تا حدودی هم پت و مت

سلام خانوم خانوما و گل اقاها این خاطره از کارایی که ما تو اتوبوس درزمان برگشت از مدرسه انجام میدادیم امیدوارم خوشتون بیاد....

ما برای اینکه به مدرسه بریم باید با دوتا اتوبوس میرفتیم با دوتا برمیگشتیم توی این گرونی بدون خرجی دیگمون روزی 120 تومان هم پول اتوبوسمون میشد ....... خوب بگذریم .... جونم بگه براتون که رفتمون تقریبا مثل بچه ی ادم بود تا میتونستیم مودبانه میرفتیم اخه جمعیتم کم بود.... برگشت ما به خاطره جمعیت زیادمون یکم با دردسر همراه بود . یه راننده داشتیم که خیلی جگر بود اسمش بابا کرامت و از اهالیه خونگرم ابادان با لحجه و اخلاق بسیار خوب وزیبا . ما که صداش میکردیم بابا کرامت اونم دوست داشت و لذت میبرد اخه از پسرا تو اتوبوس شرتر بودیم تو یکی از این رفت و امد هابود که اتوبوس خیلی شلوغ بود همه تو سر و کول هم میزدند تا توی اتوبوس جاشون بشه ولی ما که جامون بود یا بلوتوث بازی میکردیم یا کرم میریختیم مثلا توی کلاه یکی از مسافرا پوست پسته میریختیم تا کلاه رو میزاشت رو سرش همه ی پوست ها میریخت رو سرش و ما بهش میخندیدیم......(وای چه کارای بدی... فکر کنم بد اموزی داره نه؟)این رانندگان محترم به ما ها بی احترامی میکنند دیگه وقتی برمیدارند بلیط ها رو جلوی ما پاره میکنند ما هم اون روز تصمیم گرفتیم اذیت کنیم اون بابا کرامتی که خیلی دوستش داشتیم چیکار کردیم بهتون میگم ...........ما تمام بلیط هارو چسب زدیم وسطشون رو اخه معمولا از وسط پاره میکنن (ببین چقدر چشم چرونی کردیم به دست این رانندگان محترم که فهمیدیم چطور بلیط سر میبرند).موقه پیاده شدن یکی تمام بلیط ها رو اخر همه داد ما هم مثل بچه های مودب یکی یکی میگفتیم خسته نباشید و پیاده میشدیم تا بلاخره دوستم ندا بلیط ها رو داد او اومد پایین . بابا کرامت هرچی تلاش کرد نتونست پاره کنه اخه ما رفتیم اون طرف خیابون و داشتیم نگاش میکردیم.... تا ما رو دید یکم بهمون خندیدو گفت دعا کنید دستم بهتون نرسه..................

خوب بید ؟ 5 تومن وشه...اگه نظر دادید حتما خاطرات دیگه اتوبوس رو میگم براتون..

ما 6_7 ماه بود که تصمیم به اخذ گواهی نامه داشتیم ولی به دلیل کمبود سن نمیشد که بشه... تازه نمیدونستیم کجا بریم ... اخه یه اکیپ از دوستان علاقمند و غیرتی به تحقیق و تجسس پرداخته بودن تا ببینن کجا خوبه : ایمان.امید.سجاد.ملک محمدی..... اینا اسم پسر نیستانو ... جالبه هرکی یه چیزی میگفت:بعد که مثلا یکیش روانتخاب میکردیم که بریم میگفتن نه بزار بازم بررسی کنیم هرکی نمیدونست فکر میکرد دارند تحقیق میکنند واسه تایید خواستگار : مثلانوه ی پسر عمه ی دختر دایی پسر رئیس اموزشگاه اومده خواستگاری. ما هم داریم از این جهت تحقیق میکنیم حالا بیا ثابت کن که به خدا یه دوره ی 1ماه کمتر اموزشه نه یه عمر زندگی بلاخره اینقدر این دست و اون دست کردند تا گروه رو به هم ریختن از بین علاقمندان به اموزش مهسا و مینا(خودمون دوتایی) رفتیم به اموزشگاه ررانندگی مابقی هما .  یه مینا دیگه . مهندسه(محدثه)  اون یکی مینا (من چندتایی  دوست دارم به اسم مینا)و سمیرا منصرف شدند خوب..کجا بودیم؟...... اووووووووووه چقدر توضیح دادم ابنا پاورقی بودا.......اهان...

تا اذر ماه امسال مدارک رو برداشتیم رفتیم ... اومدیم پول بشماریم مهسا تا 30-40 میشمردولی به 76 نمیرسید که اشنباه میکردم 3یا 4 بار این کار رو کردم تا خانم (س) گفت بدید من بشمارم ولی ندادیم چون  یه حسابدار دنبالم بود مینا یا همون مت حسابداری خونده و مهسا گرافیست.

این ماجرا گذشت تا رفتیم سر کلاس ایین نامه . روز اول بهد از اتمام کلاس رفتیم باز از خانوم (س) کتاب بخریم . از بس جلوش خنگ بازی در اوردیم فامیلامون که هیچ اسمامون هم بلد بود دیگه . گفتیم کتاب ها چه قیمته که باز خندید بهمون و گفت : مگه اومدید بقالی.................که ما گفتیم تازه میخواستیم چونه بزنیم اگه ارزون حساب کنی مشتری میشیم و روزی یه کتاب میخریم میریم دوبل به برو بچز میفروشیم... از همه مهم تر ما یه دوست پسر هم پیدا کردیم که اسمش رو پرسیدیم باهاش حرف زدیم گفت اسمش مهدی و کار میکنه . بنا هست و روزی 6000 تومان در میاره و با پولش گوشی خریده و کلی خالی بندیه دیگه .....(البته عادت پسراست)

ولی ما فکر نمیکردیم که از این سن وسال خالی بند باشن آخه سنشو بگیم کفتون میبره .... 5 سالش بود ما فقط بین حرفهاش اسمشو باور کردیم که اونم مامانش لوش داد و گفت دانیال اذیت نکن . این دانیال روز قبل دم درب ورودی واسه مینا گل پا گرفت که با خشم اژدها روبرو شد(فقط بهش خندید و گفت اااااااا اینجویاس)

داداشش 8 سالش بود که اون یکی از این یکی هفت خط تر و شیطون تر . سر جلسه ازمون روی تابلو نوشت گوشیا خاموش نشود بگذارید روی آهنگ نازی نازی امشب.............

و در حین امتحان با دو تا پسر دوست شد و به اونها از روی پاسخ نامه ها تقلب میداد بد بخت این دوتا پسر خنگ بار 13 بود که امتحان میدادن و باز هم رد شدند..........جالب اینجاس مهسا که از مینا سوال میکرداون میگفت مشورت در حین امتحان؟ولی مشورت واسه اونها اشکالی نداشت .... اون پسره (اسی)واسه ی من ارزوی موفقیت کرد که خوشبختانه به قول پیرزن ها نفسش خوب بود و من قبول شدم........مثل همیشه میگم ما پسر باز نیستیم کمی شیطونی میکنیم اسم طرف هم از اونجا میدونم که دوستش چند بار صداش کرد....

اهاننننننننننننننننننننن یه چیزه دیگه بعد امتحان یکی از مردای کلاس(شانس ما تمامی اجناس مذکر مرد بودن نه پسر)تا قبول شد از کلاس که رفت بیرون با خوشحالیه هرچه زیاد زد زیرآواز جوری چهچه میزد که ما هیچی سرهنگ هم زد زیر خنده دادش بالا همه گفتند بیرون چمن دیده(یه اصطلاح که ما بکار میبریم شما رو نمیدونم؟)......

این بار میخوام خاطره خودم با مهسا .......... ببخشید پت و مت رو بگم توی بانک

این خاطره مربوط به سال سوم دبیرستان که نه هنرستان . ما طبق معمول صبح به مدرسه میرفتیم (عجب کار مهمی نه؟) یه اتوبوس همیشه از جلومون رد میشد که پره پسر مدرسه ای همه از این های کلاسا ولی بازم یا کوچیکتر از خودمون یاهم سن با ما ....... عیب نداره دین ما گفته همه با هم خواهر و برادریم ما که به چشم برادر به اونا نگاه مینداختیم ..... خلاصه این پسرا همیشه اویزون شیشه ها بودن که به محض دیدن دختر دلقک بازیشون شروع بشه یکی از این بلا های زوری................ نه واقعا بلا بود خاطر خواه ما شد اخه هر وقت میومد از جلوی ما ویژییییییییییییی رد بشه واسش دست تکون میدادیم البته مینا و سمیرا خیابون مپایدن یکی ازپرسنل زحمت کش مدرسه ما رو نبینه فکر بد کنه .............ولی 3تایی مشتاق دیدن بودیم اخه اخر دلقک بودند .یه بار   اتوبوسشون تو ایستگاه ایستاده بود که ما رسیدیم ........ جونم براتون بگه تا مارو دیدند اویزون شیشه شدند کلی دست تکون دادند که ما شکه شدیم و هیچ عکس العملی از خودمون نشون ندادیم تا اینکه رفتن مینا باورش نمیشد که اینجوری کنند اخه باورتون نمیشه یکیشون تا ما رو دید خودشو مثل میمونا اویزون میله ی اتوبوس کرد(اخه چرا؟........ خودنمایی تا این حد..؟)تازه یکیشون حرف بدم میزد البته حرکات بدکه نمیشه گفت هم میکردن. بیخیال. دفعه بد یکی جدید اوردن اون بنده خدا که نظر داشت تا ما رو دید دوید اومد لب شیشه بای بای کرد مهسا یه دست کوچیک برد بالا که دیدم اون شخصیت جدیده مثل اینا که از چیزی حیرت زده میشن بروبر مارو نگاه میکنه و دستش که انگار خشک شده رو سمت ما مثل برف پاکن چپ و راست میکنه ........ اون روز اینقدر خندیدیم که نگو.... خودشون هم فهمیدند ولی از روزای بد اون جدیده یخش باز شد ولی دیگه ما کمتر تو دید میومدیم اخه نمیشد به 3تا ماه عادت کنند ما همیشه نمیتونستیم اونارو ببینیم...............مثل همیشه ما شیطنت میکنیم نه پسر بازی......خوب بید؟ نظر وده تا بیام نظر ودم...

از اون جایی ما بهش میگفتیم جهانگرد که با یه تیپ جالب با دوچرخه مدرسه می رفت ... تا لقبش رو فهمید از اون روز با اتوبوس مدرسه رفت یا پشت چرخ یکی از دوستاش مینشست که سال بعد دیگه کاملا با اتوبوس میدیدیمش....

همون روز که با اتوبوس اومد چند تا دوستاش که ما به یکیشون میگفتیم خنگه (بهش اردک  هم میگفتیم به خاطر طرز راه رفتنش) اومد توی صورتم (مهسا) خاک پاشید مهسا اینقدر عصبانی شده بودم و این کارش غیر منتظره بود که فقط وایساده بودم بهش میگفتم : الاع ... خر........خر الاغ (اخه فحش بلد نبودیم)این دیگه اخر فحشه نه؟

وقتی به خودم اومدم دید چه گندی زدم جلوی خنگه.بعد از اون ماجرا خیلی اذیتمون کرد ..... ولی آقا نامزد کرده و توی نامزد بازی سیر میکنه نه دختر بازی .......

راستی اسم اون خنگه (حمیدرضا.ای)

همه ی اینا مال تو به شرطی که وبلاگ من رو اون طرفی کنی.............soq soq soq soq soq soq soqوای ادامه نده ... مت داری چیکار میکنی؟.....خواهر و برادران گلم معذرت این مت اطلاعیه دادگسری رو اشتباه متوجه شده.......مت اگه دستم بهت نرسه